Από το μπλογκ ask your dad
Αγαπημένε μου υποθετικά γκέι γιε,
Είσαι γκέι. Προφανώς αυτό το ξέρεις ήδη,
αφού μας το είπες χθες το βράδυ στο δείπνο. Ζητώ συγνώμη για την
αμήχανη σιωπή που ακολούθησε, αλλά μασούσα. Ήταν όπως όταν είμαστε σε
ένα εστιατόριο και ο σερβιτόρος εμφανίζεται και σε ρωτάει ενώ μασάς πώς
είναι το φαγητό, μόνο που σ’ αυτή την παρομοίωση εσύ είσαι ο σερβιτόρος
και αντί να με ρωτήσεις πώς είναι φαγητό είπες ότι είσαι γκέι. Δεν ξέρω
γιατί ένιωσα την ανάγκη να το εξηγήσω αυτό. Νομίζω ότι έψαχνα έναν
αστείο τρόπο για να επαναλάβω το γεγονός ότι είσαι γκέι… γιατί αυτό
υπάρχει αυτή τη στιγμή μέσα στο κεφάλι μου. «Ο γιος μου είναι γκέι. Ο
γιος μου είναι γκέι. Ο γιος μου είναι γκέι.»
Επέτρεψέ μου να είμαι απολύτως σαφής. Σ’
αγαπώ. Πάντα θα σ’ αγαπώ. Αφού το να είσαι γκέι είναι μέρος του ποιός
είσαι, αγαπώ το γεγονός ότι είσαι γκέι. Απλώς προσπαθώ να χωνέψω την
ιδέα. Αν διαισθάνθηκες κάποια λύπη στη χθεσινή μου σιωπή, είναι επειδή
ένιωσα έκπληκτος που ένιωσα έκπληξη. Ιδανικά θα το ήξερα ήδη. Από τότε
που ήσουν έμβρυο η πρόθεσή μου ήταν να ξέρω πραγματικά ποιός είσαι και
να μην περιμένω να είσαι αυτός που θέλω. Κι όμως, ένιωσα έκπληξη στο
χθεσινό δείπνο. Ανέφερα αρκετά τη λέξη «έκπληξη» σ’ αυτή την παράγραφο;
Άλλη μια φορά… έκπληξη!
